Το πρωι το ξυπνητηρι μου χτυπησε αλυπητα στις 7.15 ακριβως. Πεταχτηκα και δεν ηξερα αν το ειδα σε ονειρο, ή αν συνεβαινε στην πραγματικοτητα. Μου πηρε λιγα λεπτα για να συνειδητοποιησω οτι ναι, ηταν αληθεια και ναι, επρεπε να μαζεψω τα κομματια μου και να σηκωθω απ'το ζεστο μου κρεβατακι. Γιατι σημερα δεν ηταν τυχαια μερα, οχι. Σημερα επρεπε να δηλώσω μαθηματα για το επομενο εξαμηνο της σχολης μου. Δηλαδη να δηλωσω για ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΦΟΡΑ τα 5 μαθηματα που μου εχουν μεινει για το ΠΤΥΧΙΟΟΟΟ!!!! Ε, ρε παρτι που θα κανω μολις ορκιστω!!! Μεσα στη χαρα και τη βιασυνη μου να φτασω, ξεχασα τον κινητο μου στο σπιτι. Κι ολη τη μερα ειχα τετοια ηρεμια, τετοια γαληνη, δεν μπορουσε να με βρει κανεις, ουτε να με πρηξει, ουτε να με ενοχλησει, ουτε τιποτα! Οποιον ηθελα τον επαιρνα εγω και ειχα δικαιολογια εαν δε σηκωνα το τηλεφωνο μου. Τι ωραια χωρις κινητο! Και για ενα περιεργγο λογο, σημερα που δεν ακουμπησα το κινητο στο κεφαλι μου, δεν ειχα ουτε για πλακα πονοκεφαλο, ουτε για δειγμα. Παραλογο;;;

Στο καναλι ευτυχως τελειωσαμε νωρις και προλαβα να κανω κατι για τον εαυτο μου, γιατι τον εχω αφησει λιγο τον τελευταιο καιρο, αλλα καθε αρχη και δυσκολη. Ασε που με παιρνουν οι φιλες μου και με βριζουν που δεν εχω χρονο να παμε για ενα καφε. Νομιζεις οτι δεν θελω κι εγω σαν τρελη; Τωρα ομως τα πραγματα θα φτιαξουν, μπηκαμε στη ροη μας, απο 'δω και περα μανιερα ειναι. Χαιρομαι που ολα καλυτερευουν και γινονται πιο ενδιαφεροντα.... Το βραδυ κανει πρεμιερα ο Τσαλίκης και φυσικα θα ειμαι εκει να το καλυψω! Μεγααλες στιγμες θα ζησουμε παλι! Ηρωικες!