Άντε ψυχανάλυση να κάνεις!

Απο χθες το βραδυ τριγυριζει στο μυαλο μου η εννοια της καταθλιψης..

Οχι οτι νιωθω εγω κατι τετοιο, απλα ετυχε να εχω σχετικη συζητηση. Χθες βραδυ λοιπον, μετα απο κατι ποτα, βρεθηκα μ' ενα φιλο μου να τρωμε κοτοπουλο -αυτος με μπεϊκον- και να μου λεει τα παντα περι ψυχολογων και ψυχαναλυσης, καθοτι κι αυτος τελειοφοιτος ψυχολογιας κατι παραπανω ξερει και μου τα ανελυε.

Ειχα πολλες αποριες, μερικες αστειες, μερικες αφελεις και αλλες σοβαρες. Το φοβερο ειναι οτι μου ειπε πολλες περιπτωσεις ανθρωπων που πασχουν απο καταθλιψη και δεν τους φαινεται (θα μου πεις ανεμοβλογια ειναι;;;), αλλα θελω να σταθω στο οτι ειναι μια χαρα, δε σου παει ο νους.

μεχρι που μου ειπε οτι πασχει κι ο ιδιος!

Δεν ηξερα πως να αντιδρασω, απλα χαλογελασα και ειπα: Ασε ρε τα χαζα βραδιατικα!

σιγουρα δεν ηταν χαζα, αλλα δεν ηξερα οπως ειπα τι να κανω και τι να πω, αν και δεν ειναι τοσο τραγικα τα πραγματα, οσο να 'ναι ηρθα σε αμηχανια.

το ιδιο συνεβη και σημερα το απογευμα με μια φιλη μου που εκει που πιναμε καφε, το πεταξε!!

- Νιωθω ωρες ωρες οτι δεν ειμαι τοσο καλα ψυχολογικα...
- Δηλαδη;, ρωτησα...
- Να, σαν καταθλιψη, σα να μη θελω τιποτα, παρα να μεινω μονη με κλειστα παντζουρια!

Τι να πω κι εγω, που σιγουρα εχω περασει απο τη φαση, αν κρινω κι απ΄τα συμπτωματα που μου ειπε ο "ειδικος"¨φιλος μου.

Ειναι σοβαρο γιατρε μου;;;;;;;

Υ.Γ. ακομα περιμενω να βγει το ονειρο με τα περιστερια που ειδα!