Πριν λιγο γυρισα απο τη Χαλκιδικη, για λογους που δεν επελεξα, αλλα και παλι καλα να λεμε, γιατι ηταν να γυρισω χθες το απογευμα και με νυχια και με δοντια το μετεφερα για σημερα.
Δεν ειναι οτι πηγα για μπανιο, παρ' ολο που η παραλια απεχει ουτε 100 μετρα απο το σπιτι μου. Δεν ειναι οτι βγηκα πολυ και γλεντησα μεχρι το πρωι. Στο σπιτι μου συμβαινει το εξης καταπληκτικο: δεν εχω σημα. Οποτε εαν θελω να επικοινωνησω με καποιον, τον καλω εγω απο το σταθερο μου, το οποιο δεν εχει τυχει κανεις να χρησιμοποιησει, γνωριζοντας το μαλλον ατυπο "αβατο".
Ετσι εαν θελω να με βρουν, διασχιζω τα 70 μετρα προς την παραλια, οπου εχω σημα μια χαρα. Στο μπαλκονι μου δεν εχω! Κι εκει την εβγαλα παρεα με ενα σουπερ βιβλιο, που κοντευω να τελειωσω και το εχω κυριολεκτικα ρουφηξει. Προκειται για το "Η αλλη πλευρα του νομισματος", της best seller συγγραφεος, Λενας Μαντα, συνεντευξη της οποιας θα διαβασετε στο Sunday προσεχως. (προς το παρον απουλαυστε σημερα Κοτσιρα, Βουρο και Stavento απ' τα χερακια μου)
Δεν κρυβω οτι υπηρξαν στιγμες σημερα το πρωι, που σκαρφαλωσα στα καγκελα του μπαλκονιου για να βρω σημα στο κινητο, που ειναι και καινουριο και καπου καπου πιανει σε κατι σημεια ασχετα γιατι χθες βραδυ ειδα ενα περιεργο ονειρο, που πολυ θα ηθελα κατα καποιον τροπο να γινει πραγματικοτητα και ελεγα μπας και χτυπησει το ρημαδι και δεν εχω σημα.
Τωρα που ηρθα Θεσσαλονικη δεν ξερω απο που ν' αρχισω τα τηλεφωνα, καθως ο καλυτερος μου φιλος ειναι εδω, και παλι κοντα μου, καθως πηρε την αδεια του και ηρθε απο τη μακρινη και ξελογιαστρα Αθηνα.
Εν τω μεταξυ βαρεθηκα απιστευτα να κατεβω παραλια, γιατι οταν το τολμησα χθες ειχε τοση ζεστη που ο ιδρωτας του προσωπου μου εσταζε πανω στα περιοδικα, και ο ιδρωτας αυτος ειναι πολυ πολυτιμος αν θες να μαθεις! Οποτε προτιμησα την απεριοριστη δροσια του μπαλκονιου και του φραπε! Α! και του βιβλιου!
Εγγραφή σε:
Σχόλια ανάρτησης (Atom)
0 σχόλια:
Ανάρτηση Σχολίου