Πόσο μ' αρέσουν οι καραμελίτσες...

Ο τιτλος ειναι ασχετος του περιεχομενου, απλως ετυχε να εχω αυτο το παιδικο τραγουδακι τωρα στο μυαλο μου που πινω χυμο μηλου.

Ναι, ναι, κι αυτο ειναι ασχετο, αλλα τελος παντων................

Σημερα ειχα πολλα τρεχαματα, συνεντευξεις τυπου, ακυρωσεις ραντεβου, κανονισματα, κλπ.

Το μεσημερι ημουν στο Times, ηταν εκει Αθεριδης, Καρυδη, Βολιωτη, Μαρινος και το λοιπο καστ του "Συνεβη κι οποιος θελει το πιστευει". Ωραιο εργο. Κι επι τη ευκαιρια, διαβαστε και λιγα πραγματα για τον Αθεριδη, οπως μου τα ειπε ο ιδιος πριν λιγες μερες και δημοσιευθηκαν στο Sunday..............

Άγαμοι Θύται: Στα τέλη του '90 δημιούργησε μαζί με τον Ιεροκλή Μιχαηλίδη το μουσικό γκρουπ Άγαμοι Θύται. Κατά τη διάρκεια των παραστάσεων σατίριζαν την επικαιρότητα μέσω των κειμένων τα οποία έγραφε ο Θοδωρής. Το συγκρότημα αυτό λειτούργησε ως «διαβατήριο» για την πρωτεύουσα, όπου ξεκίνησαν να του γίνονται προτάσεις.
Βιβλίο: Το 2007 εκδόθηκε το πρώτο του βιβλίο με τίτλο «Απ’ το νου μου». Πρόκειται για μια συλλογή από μικρές ιστοριουλες, με γλυκόπικρο τέλος.
Γράψιμο: Όταν γράφει κάτι, πάντα ανατρέχει στο «θησαυροφυλάκιο» της ζωής του για να αντλήσει ιδέες. Πιστεύει ότι όλοι οι άνθρωποι, περιγράφουν καταστάσεις, ακόμα και τις πιο απλές, βασιζόμενοι στις εμπειρίες τους.
Δημοσιεύματα: «Έχουν γραφτεί πάρα πολλά για μένα, και πολλές αναλήθειες. Το πιο αστείο ήταν ότι τρέφω τόση λατρεία στο τένις που ταξίδεψα μάλιστα μέχρι την Παταγονία (!) για να δω από κοντά τουρνουά. Με παίρνουν και με ρωτάνε που θα είμαι την ερχόμενη εβδομάδα για να γεμίσουν τις σελίδες τους στα περιοδικά, και συχνά λέω διάφορες ανακρίβειες, για να σπάσω κι εγώ πλάκα.»
Επιτυχία: Σε στιγμές επιτυχίας αλλά και στην αρχή μιας δουλειάς, είναι πάντα κοντά του οι συνεργάτες και οι δικοί του άνθρωποι. Όπως λέει, τα καλά θέλει να τα μοιράζεται.
Ζωή: Θα ήθελε να έχει περισσότερο χρόνο για τον εαυτό του, την οικογένεια και τους φίλους του, αλλά δε θέλει να χάσει αυτό που ζει επαγγελματικά και προσπαθεί να προλάβει να κάνει όλα αυτά που έχει στο μυαλό του.
Ηρακλής: Είναι η ομάδα που υποστηρίζει, λόγω φυσικά και της καταγωγής του. Θεωρεί πως παρουσιάζει μεγαλύτερο ενδιαφέρον τον τελευταίο χρόνο. Παρ’ ολ’ αυτά δε θα αναλάμβανε τα ηνία της ομάδας, διότι το ποδόσφαιρο είναι για τον ίδιο μόνο απόλαυση και χόμπι.
Θέατρο: Τα τελευταία δυο χρόνια πρωταγωνιστεί στην παράσταση «Συνέβη κι όποιος θέλει το πιστεύει», την οποία έχει γράψει και σκηνοθετήσει ο ίδιος. Είναι η τρίτη θεατρική του απόπειρα στο γράψιμο, με τις δυο προηγούμενες «Από έρωτα» και «Μια μέλισσα τον Αύγουστο» να έχουν σκίσει εισπρακτικά. Και στις τρεις δουλειές είναι συμπρωταγωνίστρια του η Σμαράγδια Καρύδη.
Ίντερνετ: Χρησιμοποιεί καθημερινά το ίντερνετ, κυρίως για να ενημερώνεται, ενώ τελευταία το mail έχει γίνει ένας από τους αγαπημένους του τρόπους επικοινωνίας.
Κ.Θ.Β.Ε.: Αποφοίτησε το 1987 και ήταν συμμαθητής με τη Ρένια Λουϊζίδου. Σε διάστημα 7 ετών, εμφανίστηκε σε 21 έργα που ανέβηκαν από το ΚΘΒΕ.
Λάθη: Είναι από τους λίγους ηθοποιούς, που δε μετρά επαγγελματικά λάθη. Έχει κάνει πολύ αξιόλογες δουλειές, για τις οποίες δηλώνει περήφανος. Θεατρικές παραστάσεις στις οποίες συμμετείχε, όπως το “Full Monty”, αλλά και το σήριαλ «Σ’ αγαπώ, μ’ αγαπάς», θεωρούνται από τα πιο πετυχημένα, ever.
Μέλλον: Ενδεχομένως κάποια στιγμή να αφοσιωθεί μόνο στο γράψιμο. Προς το παρόν, δεν τον ενδιαφέρει να κάνει σχέδια για το μέλλον, καθώς προσπαθεί να προλάβει σε πρώτη φάση το παρόν, που θέλει να τα κάνει όλα!
Ναβαρίνο: Ως γνήσιο παιδί του κέντρου, τα στέκια του μικρός αλλά και μεγαλώνοντας, ήταν στην πλατεία Ναβαρίνου, όπου έπαιζε ποδόσφαιρο μέσα στα αρχαία, στην Αγορά του Γαλέριου.
Ξύσιμο: Κάθε πότε ξύνει τα μολύβια του για να γράψει κάτι; Όταν έχει έμπνευση! Κι αυτή την αντλεί μέσα από την προσήλωση του στη δουλειά. Η τελευταία του δουλειά, πρόκειται όπως λέει, για ένα θεατρικό έργο που έχει γράψει «στα κουτουρού».
Ομάδα: Του αρέσει πολύ να λειτουργεί μέσα σε μια παρέα και να δουλεύει με ανθρώπους με τους οποίους είναι πρώτα φίλος. Είναι μια συνήθεια που κρατά από την εποχή των «Άγαμων Θυτών», πορεύεται μέσω μιας ομάδας χωρίς να συνδέεται με συμβόλαια ή καταστατικά.
Παιδί: Έχει μια κόρη, την οποία δε βλέπει τόσο συχνά όσο θα ήθελε, λόγω πολύ αυξημένων επαγγελματικών υποχρεώσεων.
Ροή: «Είναι αυτό που καθηλώνει τους θεατές στην τελευταία μου θεατρική παράσταση. Επίσης νομίζω ότι το στοιχείο που έχει, το θέατρο μέσα στο θέατρο είναι μια γοητευτική διαδικασία και για το κοινό, αλλά και τους ηθοποιούς. Η ροή που διαμορφώνεται και η πλοκή είναι τέτοια, που δε σ’ αφήνει να ησυχάσεις».
Σινεμά: Έχει παίξει σε αρκετές ταινίες, με αποκορύφωμα το «Μια μέλισσα τον Αύγουστο», την οποία έγραψε και σκηνοθέτησε. «Το κοινό δείχνει σαφή προτίμηση στις ελληνικές ταινίες τα τελευταία πέντε χρόνια και πρέπει να το ανταμείβουμε με προσεγμένες δουλειές για την επιλογή του αυτή», σημειώνει.
Τριβή: Παρά την πολύχρονη και καθημερινή τους συνεργασία, όχι, δεν έχει βαρεθεί τη Σμαράγδα Καρύδη. Όπως λέει αστειευόμενος, από τη στιγμή που δε βαρέθηκε να βλέπει τόσο συχνά το Δημήτρη Σταρόβα πριν χρόνια επί Άγαμων Θυτών, δε θα βαρεθεί ποτέ και κανέναν!
Υπουργός: Στο σήριαλ του ΑΝΤ1 που πρωταγωνιστεί φέτος, υποδύεται έναν Υπουργό Εργασίας. Πιστεύει πως ακόμα και η ανάσα μας κρέμεται πίσω από την πολιτική, η οποία θα μπορούσε να ασκείται και καλύτερα κάποιες φορές.
Φόβοι: «Σε όλες τις δουλειές έχω μέσα στο μυαλό μου ότι κάτι μπορεί να μην πάει τόσο καλά, αλλά σίγουρα οποιοδήποτε εγχείρημα, δεν το φοβάμαι. Κρατάω τους φόβους μου για άλλα θέματα, η επιτυχία ή η αποτυχία είναι στο πρόγραμμα. Αγωνιώ για την υγεία τη δική μου και των γύρω μου».
Χιούμορ: «Το χιούμορ είναι αναπόσπαστο κομμάτι της καθημερινότητας μου. Με αποφορτίζει πάρα πολύ, γειώνει καταστάσεις, νομίζω ότι είναι λυτρωτικό.»
Ψυχή: Είναι ένα από τα θέματα που διαπραγματεύονται στην τελευταία του θεατρική παράσταση. Το τι αφήνουμε δηλαδή, μετά το θάνατό μας, δοσμένο όμως με πολύ χιουμοριστική διάθεση.
Ως εδώ!: Περισσότερο Θοδωρή Αθερίδη μπορείτε να απολαύσετε από τις 27 Μαρτίου, στο θέατρο Ράδιο Σίτυ, στην παράσταση «Συνέβη κι όποιος θέλει το πιστεύει». Μαζί του εμφανίζονται οι: Σμαράγδα Καρύδη, Βίκυ Βολιώτη, Μιχάλης Μαρίνος, Χρήστος Πλαϊνης, Γιώργος Κορμανός, Νατάσα Κοτσοβού.

Σημερα ειναι πολυ ευκολο να πω κατι για τη βροχη, που μας ταλαιπωρει ολη μερα, για τα φαναρια που δε λειτουργουν παντα, λογω διακκοπων ρευματος, για τη ΔΕΗ, τα σκουπιδια, την κινηση και ολα αυτα τα υπεροχα πραγματα που μας ομορφαινουν τη ζωη!!

Σημερα ειχα μια σχετικη συζητηση με τη Μίρκα Παπακωνσταντίνου. Της ειπα λοιπον οτι οκ, ολα μεσα στη ζωη ειναι, εξ' αλλου δε λεει να ζουμε "αναλατα" πραγματα. Γελασα πολυ με την απαντηση της, οτι ναι, να εχει λιγο αλατι η ζωη, αλλα να μην το παρακανουμε κιολας και λυσσαξουμε!

Το πρωι ειχα και οδοντιατρο και εκανα μιση ωρα απο την Κηφησια στη Βενιζελου. Ακουγα στη μοση διαδρομη Σερβετα- Δελλιο στο ραδιοφωνο που ειχαν καλεσμενο τον καταπληκτικο Θάνο Παπανικολάου και στην αλλη μιση μιλουσα με το Θ. γενικως και αοριστως.

Προς αστυνομια: ΦΟΡΟΥΣΑ BLUETOOTH ΓΙΑ ΝΑ ΜΙΛΑΩ ΤΗΝ ΩΡΑ ΠΟΥ ΟΔΗΓΟΥΣΑ!!

Ευχαριστω!

Θα παω και σε θεατρικες παραστασεις αυτες τις μερες. Στο Caveman αυριο, που η Ρ. με μαλωσε που ακομα (!) δεν εχω παει να τη δω την παρασταση και στο "Με τη σιωπη" μεθαυριο (εξ' ου κι η Μιρκα).

Πολυ πραμα ανεβαινει στη μικρη μας πολυ (αλλο θεατρικο κι αυτο) αυτη την περιοδο και θα ξεχειλισω απο θεατρικη μορφωση!!!!!!!!!!!!

Φτου μου!

Γιάννης Φλωρινιώτης

Μια συνέντευξη που μου εδωσε ο κ. Γιάννης Φλωρινιώτης και δημοσιεύθηκε στο περιοδικο Sunday, πριν λιγες Κυριακές... Μου αρεσε πολύ και ελπιζω και σε σας... Λέει πράγματα που -τουλαχιστον εγω- δεν εχω ξαναδιαβάσει, ή ακόυσει!!

Enjoy!

Συνάντησα το Γιάννη Φλωρινιώτη ένα απόγευμα στο Μοδιάνο. Δεν ήξερα από πού ν’ αρχίσω την κουβέντα μας, τι να μην ξεχάσω να το ρωτήσω, τι ήθελα να πρωτομάθω γι’ αυτόν… Όπως αποδείχθηκε από την ιστορία του, η εικόνα που βγάζει προς τα έξω δεν έχει καμία σχέση με τα βιώματα που είχε σαν παιδί…
«Τα παιδικά μου χρόνια ήταν αρκετά δύσκολα. Χάσαμε τον πατέρα μας, ήμουν 5 χρονών. Διέλυσε όλη η οικογένεια, σκορπίστηκαν τα αδέρφια μου στα ορφανοτροφεία, πάλευε η μητέρα μου να δουλέψει, όπως καταλαβαίνεις είναι σκληρό να μεγαλώνεις κάτω από τέτοιες συνθήκες. Σα μαθητής ήμουν μέτριος, δε διάβαζα ποτέ. Μόλις όμως παρέδιδαν το μάθημα οι δάσκαλοι, εγώ το ήξερα. Μόνο στην αριθμητική και τη γεωμετρία, είχα πρόβλημα. Σ’ αυτά ήμουν χάλια, αλλά σ’ όλα τ’ άλλα, έπαιρνα σχετικά καλούς βαθμούς. Μου άρεσαν όλα τα μαθήματα και πρόσεχα και στην τάξη.»
Απορώ τι όνειρα μπορεί να κάνει ένα παιδί από ένα χωριό της Φλώρινας εκείνα τα χρόνια και πώς ξεκινά να δουλεύει σαν τραγουδιστής. «Το τραγούδι το ξεκίνησα επαγγελματικά στα 14, γιατί μου άρεσε από μικρός. Πάντα πρωταγωνιστούσα στις θεατρικές παραστάσεις και στη χορωδία που είχαμε στις γιορτές. Όσο για τα όνειρα, αυτά ξεκινούν από τότε που γεννιέσαι. Για μένα ήταν σα Θεού φώτιση αυτό το πράγμα, από το νηπιαγωγείο έκανα ντουέτο με μια κοπελίτσα και μας συνόδευε όλη η χορωδία. Μάλλον είναι χάρισμα. Δεν πίστευα ότι θα φτάσω βέβαια τόσο ψηλά, αλλά είχα βάλει στόχους. Όταν πρωτοπήγα στην Αθήνα και δεν ήξερα κανέναν εκεί, έβλεπα τις ταμπέλες στα μεγάλα μαγαζιά που έγραφαν «Βοσκόπουλας», «Πάριος», «Πουλόπουλος» κι είχα βάλει πείσμα ότι αυτές τις ταμπέλες μια μέρα θα μπω κι εγώ. Και μπήκα! Είχα κάνει όμως κι άλλες δουλειές. Στα 13 έφυγα απ’ το ορφανοτροφείο, για την ακρίβεια το έσκασα κι ήρθα στη Θεσσαλονίκη για να σπουδάσω ηλεκτρολόγος, κι αν μου πεις τώρα, δεν ξέρω ούτε μια λάμπα να αλλάξω! Εγώ τραγουδούσα κι έγραφα σενάρια, έκανα πράγματα γύρω απ’ το επάγγελμα που ήθελα ν’ ακολουθήσω. Έπρεπε όμως να ζω κάπως. Έτσι πήγα σ’ ένα κινηματογράφο και ρώτησα τι δουλειά θα μπορούσα να κάνω και μου είπα να πουλάω σπόρια και λεμονάδες. Κι έγινα ο καλύτερος! Βέβαια στην αρχή ήμουν μαζεμένος, γιατί έρχονταν παιδιά απ’ το ορφανοτροφείο να δουν έργο και μόλις τους έβλεπα ντρεπόμουνα.»
Παρ’ ολ’ αυτά δε δίστασε σε μικρή ηλικία να φύγει στην Αμερική. «Εμφανίστηκα ένα χρόνο σε κέντρα της Φλώρινας και ήρθα Θεσσαλονίκη. Δούλεψα σε πολλά μαγαζιά, με ήξεραν ως «ο μικρός Γιαννάκης». Για δυο χρόνια, τραγουδούσα στη Νεάπολη που ήταν τότε τα μεγάλα μαγαζιά και ήμουν ντουέτο με τη Ρίτα τη Σακελαρίου. Τότε έπρεπε να καθόμαστε όλοι οι τραγουδιστές πάνω στο πάλκο και να κρατάμε μια κιθάρα, άσχετα αν παίζαμε ή τραγουδούσαμε. Εγώ δεν άντεχα όμως να κάθομαι κι έτρεχα μέσα στους πελάτες και με κυνηγούσε ο επιχειρηματίας. Το ζητούσε όμως ο κόσμος και το επέτρεπαν μόνο σε μένα. Μετά πήρα και δυο κοπελίτσες και κάναμε μικρές χορογραφίες. Εκεί με είδε ένας επιχειρηματίας που είχε έρθει από τον Καναδά και με πήρε στο Τορόντο. Από ‘κει πήγα στο Μόντρεαλ και στο Σικάγο. Και ήμουν μόνο 17 χρονών. Μάζεψα όμως χρήματα και αγόρασα ένα σπίτι στην Αθήνα, μάζεψα και τ’ αδέρφια μου από τα ορφανοτροφεία πήρα και τη μάνα μου και μέναμε όλοι μαζί. Το όνειρο μου ήταν να ξαναμαζευτεί η οικογένεια μου. Ακόμα κι έναν αδερφό μου, που τον είχαν υιοθετήσει, έφαγα τον κόσμο, τον βρήκα και τον πήρα κοντά μας.»
Από μικρός ήταν ο προστάτης της οικογένειάς του. Αλήθεια η μαμά του, τι συμβουλές του έδινε; «Η μανάδες συμβουλεύουν για τα πάντα και είναι πολύ προστατευτικές. Ακόμα και τώρα η δικιά μου με φωνάζει «Γιαννάκη» και της λέω: «τι Γιαννάκης βρε μαμά, Γιάνναρος και βάλε!» Αλλά περάσαμε δύσκολα με τη μητέρα μου, γιατί είχε προβλήματα με τη γιαγιά μου (και πεθερά της), δεν την ήθελε καθόλου. Μου είχε δημιουργηθεί πολύ μεγάλο ψυχολογικό πρόβλημα, κοιμόμουνα- ξυπνούσα και σκεφτόμουν πως θα τα ξαναβρούν η μαμά με τη γιαγιά και πως θα ξαναβρώ το αδελφάκι μου το υιοθετημένο. Αυτά με καθοδήγησαν στη ζωή μου. Το πιο δύσκολο ήταν όταν σταθεροποιήθηκε η μάνα μου οικονομικά και μπορούσε πια να μας φροντίσει, με πήγαν στο δικαστήριο για να διαλέξω με ποιον θέλω να ζήσω, με τη μαμά ή με τη γιαγιά. Είχα τρελαθεί, δεν ήξερα τι να κάνω, έβαλα τα κλάματα. Τις έβλεπα και τις δυο να με κοιτάνε μες στα μάτια και να περιμένουν την απάντηση μου. Εγώ σκεφτόμουν ότι αν πω τη μια, θα πεθάνει η άλλη απ΄τη στεναχώρια της. Ειλικρινά δεν ξέρω πως βρήκα τη δύναμη και πήρα τελικά την απόφαση, διάλεξα τη γιαγιά μου, αν και ακόμα θεωρώ αυτό που έκανα προδοσία. Δύσκολες αποφάσεις. Ακόμα δεν το έχω ξεπεράσει αυτό, ακόμα και σήμερα σκέφτομαι τι έπρεπε να είχα κάνει. Όλα αυτά με σημάδεψαν. Από μικρό παιδί όμως είχα δύναμη και πείσμα.»
Ρωτάω την άποψή του για το χαρακτηρισμό super star της Ελλάδας που του έχει αποδωθεί. Αλήθεια βλέπει ανάλογα νέα παιδιά σήμερα; «Εγώ αισθάνομαι εργάτης. Αν δε δουλέψεις και δεν τρέξεις δεν είσαι τίποτα. Υπάρχουν πολλοί τραγουδιστές που μου αρέσουν πάρα πολύ. Θα σου πω όμως κάτι εγωιστικό. Τελευταία πήγα σε πολλά νυχτερινά κέντρα για να διασκεδάσω, κάποιον με το πάθος και την ενέργεια που είχα εγώ όταν έβγαινα στη σκηνή, δεν είδα.»
Ε, βέβαια, δεν του αφιέρωσε τυχαία μια ραδιοφωνική εκπομπή ο Μάνος Χατζιδάκις! «Μου έκανε και καλό και κακό. Δεν είχαν αρέσει σε όλους αυτά που είχε πει για μένα ο Χατζιδάκις, διότι δεν είχε κάνει αφιερώματα σε άλλους μεγάλους τραγουδιστές κι έκανε σε μένα. Μου κλείσανε πολλές πόρτες, με είχανε κόψει από την τηλεόραση και είχαν διώξει και το Μάνο απ’ το ραδιόφωνο. Οι ίντριγκες υπήρχαν, υπάρχουν και θα υπάρχουν.»
Δεν πήραν άραγε ποτέ τα μυαλά του αέρα; «Όχι γιατί ότι κατάφερα, το κατάφερα με πολύ ιδρώτα και κούραση. Θα ήταν χαζό και φυσικά ανούσιο!»
Υπήρξε όμως κι ο κινηματογράφος στην καριέρα του, έκανε πολλές ταινίες. «Μου άρεσε το σινεμά. Το πρωταρχικό μου όνειρο ήταν να γίνω ηθοποιός. Τότε υπήρχε μια σχολή στην Αθήνα, η Πρότυπος Σχολή Κινηματογράφου και παρακολουθούσα μαθήματα δι’ αλληλογραφίας.»
Είναι τυχαίο που η Άννα και ο Νίκος, τα παιδιά του, έχουν ασχοληθεί με το επάγγελμα του; «Ποτέ δεν τα πίεσα για κάτι, αυτό το ήθελαν από μόνα τους. Ειδικά η κόρη μου ήρθε εντελώς τυχαία μαζί μου. Αρρώστησε μια χορεύτρια τη μέρα μιας πρεμιέρας μου και η Άννα προσφέρθηκε να πάρει τη θέση της. Είχε μάθει απ’ έξω τις χορογραφίες βλέποντας τις πρόβες. Πήγαινε σχολείο όμως κι επί δυο χρόνια, μόλις τελείωνε το πρόγραμμα της, την πήγαινα με το αμάξι στο σπίτι και γυρνούσα πάλι στο μαγαζί, για να μην ξενυχτάει. Τα παιδιά μου με ντρεπόντουσαν πάρα πολύ και ότι θέλουν να μου πουν ακόμα και τώρα, το λένε μέσω τρίτου. Έτσι για το Νίκο, μου είπε η Άννα ότι έχει φωνή και θέλει να παίρνει μέρος στα σόου. Τον είδα σε πρόβα και έπαθα σοκ, ήταν πολύ καλός. Έχω κι έναν άλλο μεγαλύτερο γιο που ενώ έχει πολύ καλή φωνή, δε θέλησε να ακολουθήσει το επάγγελμα μου, ενώ εγώ το ήθελα.» Τελικά κ. Φλωρινιώτη είστε ικανοποιημένος από τη ζωή σας; «Ναι πάρα πολύ, κι άμα ξαναγεννιόμουν, πάλι τα ίδια θα έκανα, άσχετα αν ταλαιπωρήθηκα πάρα πολύ. Τώρα τα νέα τα παιδιά τα βρίσκουν όλα έτοιμα κι εύκολα. Εμείς οι παλιοί κουραστήκαμε. Εννοείται βεβαίως πως ακόμα κάνω όνειρα! Για τη δουλειά μου, για τα παιδιά μου, για όλα! Αν σταματήσω να κάνω όνειρα, δε θα έχω τίποτε άλλο να δώσω…»

Μαθήματα συμπεριφοράς για πληγωμένους άντρες

Αγαπητοι μου φιλοι αντρες,

ξερω οτι πολλους απο εσας εχει τυχει να σας πληγωσω αθελα μου και μη. Αλλα κυριως αθελα μου!!

Οταν το καταλαβαινα, ειχα ζητησει συγγνωμη, ειτε με λογια, ειτε με τον τροπο μου, που πολλες φορες ειναι περισσοτερο αποδεκτος.

Το ιδιο συνεβη και μ΄εναν κυριο το καλοκαιρι που μας περασε. Αθελα μου (κατα καποιον τροπο), εκανα κατι που τον πληγωσε παρα πολυ και τον εθιξε σαν αντρα. Τοσο πολυ, που καθε μερα ακουγα μπινελικι απο τον κολλητο μου το Γ. γι' αυτο που εκανα. Μπορω να πω οτι τοτε δεν ειχα καταλαβει τη σοβαροτητα της καταστασης και συνεχισα να το παιζω χαζοχαρουμενη απεναντι του, να απασχολω καποιες ωρες της καθημερινοτητας του και να συνεχιζω τελος παντων να ειμαι με τον ενα ή τον αλλο τροπο, μερος της ζωης του.

Πες οτι την ειχα δει (με ψυχολογικους ορους) θυτης και ειχα λυπηθει το θυμα μου, πες οτι προσπαθουσα με το λαθος τροπο να το ξεχασουμε και οι δυο εκεινο το ατυχες συμβαν και να παμε μπροστα, πες το κι οπως αλλιως θες.

Παντως για μενα, τα πραγματα πηγαιναν καλα και ειχα μαζι του τη σχεση που ειχα.

Μεχρι πριν απο λιγο.

Που ενω εκανα το μεγαλο βημα για να τα ξεχασουμε ολα μια για παντα και να επανορθωσω δραστικοτατα, εκεινος επελεξε ενα παρεμφερη τροπο για να μου δειξει ποσο πληγωθηκε και ποσο ακομα δεν το εχει ξεπερασει.

Και δεν καταλαβαινω για ποιο λογο δεν αναφερεται ευθεως στο επιμαχο θεμα που ξερει και ξερω οτι τελικα ακομα δεν εχει λυθει και μου το φερνει γυρω γυρω και το παιζει καπως...............

Γιατι;;

Πες το καθαρα και ξαστερα, πες το, αναφερε το, να τα βρουμε!!

Δεν μπορουμε να το λυσουμε αλλιως;

Μη με παιρνεις αυριο και μου τα γυρνας..................

Αρπαχτές

Χθες ειδα μια θεατρικη παρασταση που ηρθε για 3 βδομαδες Θεσσαλονικη....

Αρπαχτη δηλαδη........... Οπως γινεται οχι παντα- το τονιζω!!, αλλα πολυ συχνα!!

Ποσο τραγικο μπορει να ειναι ενα εργο;;

Ποσο;;;

Τοσο χαζοι και παδαριωδεις διαλογοι;
Τοσο φτηνο χιουμορ χωρις λογο υπαρξης;
Τοσο τραγικο που μετα το διαλειμμα σηκωθηκα κι εφυγα. Δηλωσα κουραση κι εφυγα....

Ερχονται πολλες παραστασεις εξ Αθηνων αυτες τις μερες. Ειναι η περιοδος πριν και μετα το Πασχα, που ειτε εχει παει στην πρωτευουσα για δευτερη χρονια, και δεν...., ειτε ειναι η πρωτη χρονια και δεν..........

Οποτε μια "πανακεια" Θεσσαλονικη, θα βγαλει τον επιχειρηματια απο το αδιεξοδο.

Σε ενα αλλο ποστ θελω να αναλυσω λιγακι αυτο το "αδιεξοδο" που λυνει ή προσπαθει να λυσει η Θεσσαλονικη.........

Εχω ακουσει πολλα και διαφορα για παραστασεις που ανεβαινουν λοιπον, εχω κανει αρκετες συνεντευξεις με τους πρωταγωνιστες για το Sunday, περισσοτερα θα σας πω προσεχως....